Mangan – niezbędny, lecz niedoceniany mikroelement

Mangan jest rzadko wymieniany wśród biopierwiastków, rzadko […]

Mangan jest rzadko wymieniany wśród biopierwiastków, rzadko zawierają go w swoim składzie suplementy witaminowo-mineralne. Niedobór magnezu oznacza niedobór enzymów koniecznych do prawidłowego działania witamin: kwasu askorbinowego (C), biotyny (H) i tiaminy (B1). Przy niedoborze manganu tiamina okazuje się być… związkiem silnie toksycznym.

 

Mikroelement ten zapobiega osteoporozie, obniża nadpobudliwość nerwową, wpływa na odruchy mięśniowe i zapobiega ataksji (brak koordynacji ruchów), a nawet łagodzi toksyczne właściwości wielu związków chemicznych. Odgrywa ważną rolę w procesach wzrostu, reprodukcji i w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego, a także w tworzeniu hormonu tyroksyny w tarczycy. Polecany jest zwłaszcza w przypadku chronicznego przemęczenia, słabej pamięci, złamań i pęknięć kości, zawrotów głowy, „mlekoholizmu” (spożywaniu mleka w dużych ilościach, ponad ¾ litra dziennie), również przy stosowaniu odchudzającej diety fasolowej – na szczęście już dawno niemodnej i zapomnianej.

 

Najwięcej manganu jest w herbacie (150-900 mg/kg), żurawinach (40-200 mg/kg) i pieprzu (65 mg/kg). Dużo zawiera go kakao, a także kasztany jadalne, mąka owsiana (i płatki) oraz sojowa. Z warzyw największą zawartość manganu mają zielone warzywa, groszek i buraki, z owoców – maliny i orzechy kokosowe, z mięs – wątroba i owoce morza, z pieczywa – pełnoziarniste. Z ziół wysoką zawartość manganu ma skrzyp.

 

Dzienne spożycie manganu powinno wynosić ok. 0,25 mg na 1 kg masy ciała, liczone jako średnia z tygodnia. Nie sposób więc przedawkować manganu z pożywieniem. Biopierwiastek ten nawet nieco przedawkowany nie ma żadnych właściwości toksycznych, chyba że do organizmu zostanie wprowadzona jego znaczna ilość – np. w przypadku awarii przemysłowej. Wówczas mogą nastąpić: utrudnienie w wchłanianiu żelaza, zaburzenia ruchowe, ogólne osłabienie i długo utrzymujące się poczucie przemęczenia.

 

J. Bińkowski